We horen het vaak in intro-gesprekken of in de vrije tijd: mama's, ondernemers, leidinggevenden die anderen op de eerste plek zetten. Ze cijferen zichzelf en hun eigen gezondheid weg in functie van de kinderen / personeel of teamleden. 

Deze mensen volgen vaak dezelfde flow: ze komen op gesprek want ze zijn 'op'. Ze willen iets aan hun gezondheid doen maar... het is oh zo druk... Krijgen het niet gedaan... Alles en iedereen is belangrijker, zichzelf zijn de laatste prioriteit. Vaak zit er nog best wat overgewicht in de schaal, maar uiteraard is dat deels van de stress.

Ze beginnen dan toch aan een traject bij ons, maar komen sporten amper want ... druk druk druk. Er komt altijd iets tussen. En na een maandje of twee drie haken ze af. 'We krijgen het niet meer gedaan, oh zo druk'.

En de gezondheid, die gaat ineens terug mee achteruit. 

Wij trekken natuurlijk onze haren uit bij zo'n zelfdestructief gedrag. Wat deze mensen beseffen zelden dat niemand er ook maar iets aan heeft dat zij zichzelf wegcijferen voor de kinderen, personeel of teamleden.

Het ander verhaal zien we dan ook soms; wanneer mams ineens een uurtje of twee voor zichzelf neemt per week en dat langer als 3 maanden volhoud... Is ze er even uit. Gaat haar gemoed omhoog en is ze leuker tegen iedereen. Ze voelt zich fitter dus krijgt meer gedaan per week. 

Qua kinderen wordt er toch een babysit gevonden, want dit is nodig. Medewerkers leren zelf problemen oplossen want de baas is even onbereikbaar. 

En de wereld draait rustig door.